این وبلاگ به آدرس http://sarbedar4iran2.blogfa.com

تغییر یافت.

این قدح اندیشه قسم به هر دین و ایمونی ( حال کردی لفظ قیصری و ) که دارین کوفیده شده به دیفال ( بخونین همون تموم شده ) .

من دیگه قرار نیست این جا چیزی بنویسم و تا چند هفته دیگه ... یعنی بعد از جشنواره تئاتر کلا حذفش می کنم.

خیالت راحت شد رضا؟؟؟

رضا:بله بله....

خیلی اوقات اتفاق های می افته تو زندگی ت که اگه همین اتفاق تو یه زمان دیگه برات می افتاد ری اکشنی کاملا متفاوت با الان نشون می دادی و چون الان و با توجه به شرایط موجودت افتاده این عکس العمل و براش انجام می دی ...

تو این 3 ماهی هم که از اخرین نوشته تا الان بر من گذشته خیلی از این دست اتفاق ها افتاد .

اتفاقایی که اگه تا چندماه قبل حادث شده بودن من صفحه ها می نوشتم ازشون تو همین قدح اندیشه م.

از فوت یکی از بزرگترین افراد زندگی م تا یکی از مهم ترین مراحل زندگی م.

از اتفاق های خیلی خیلی مهم زندگی اجتماعی م تا حادثه های تاثیرگذار زندگی شخصی م.

-اما همه و همه تو این زمان بود . تو زمانی که حتی من همین نوشتن و در وبلاگ گذاشتن و مثل قبل نمی دونم.

یه جورایی پروسه ای بود که طی شد. پروسه ای که با خوندن وبلاگ سحر سرافراز ...همین دی شب . ... فهمیدم تنها برای من نیست. که برای هر وبلاگ نویسی هست .

حالا اینجا من ایستادم. با گذر از اون پروسه و رسیدن به اینجا. به این مکان که باز می خوام شروع کنم. که این بار شکلی نو.

یه جورایی شاید این حرف ها بیشتر درونی باشه و واسه خودم تا وبلاگی. شاید اصلا خیلی هاتون که خوندین به اینجای نوشته نرسیده به هزار و یک دلیل که یکی ش خستگی باشه ادامه شو در نظر نگیرین. ولی در هر حال واسه خودم مهمه که اینل رو بگم.

خب برای این شروع تازه چند تا توربو نیازه.

یکی ش می تونه این باشه که وبلاگ عزیزم به دلیل فیلترینگ احمقانه توی تمام شهرستان های ایران بایستی رخت عوض کنه.

      http://sarbedar4iran2.blogfa.com

دومیش هم می تونه عکسی باشه از یه امید تازه تو خونه ی ما. تو خونواده ی ما که جدا نیاز داشت به این امید .

عکسی از مانی شکوری خواهرزاده ی عزیزم. که الان دیگه تقریبا 7 ماهه شده.

یه سلام هم باید بدم به همه ی اونایی که یادشون نیست حتی من یه ماهه نیستم و اونایی که یادشون هست هنوز .

بیست و ششمین روز مهر ماه ... روزی موعود بود.

...عهد ببستم از بیست و نه روز پیش تا چنین اتفاقی در روزی چونان امروز حادث نگردد به دست خودم ... قدح اندیشه ام را از دل-اندیشه ای دگر لبریز نکنم.

و امروز...انچه باید شد.

تبرک حضور همواره اش جملگی مسمومیت های گاه به گاه رو باز از نو طهارت بخشید. 

و من....

من چه سبزم امروز

و چه اندازه تنم هوشیار است. 

بشکستن عهدی مابین خود و احساس خود و تنهایی اجین با چنین حالتی مستلزم سخن هایی است بسیار ...که هیچ دنیایی و هیچ گوشی...محرم اش نیست الا به تن هایی و شیدایی. پس بماند./

در دل من چیزی است   مثل یک بیشه نور    مثل خواب دم

                                                                       صبح

و چنان بی تابم  که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت   بروم تا سر کوه.

دورها آوایی است  که مرا می خواند.

فارغ از ادبیات درونی دلم و ذهنم و لبالب اندیشه ی ناب حضور لحظه های زیبا...

ابتدای امر و بعد از دیباچه ی این نبودن عین بودن.... عکسی از خواهرزاده ی گل و بلبل خودم مانی خان جان شکوری . که حسابی بزرگ شده و حسابی همچو من با اون اون با من حال می کنه و کلا فضای احساس مابین مون حالی به حولیه.

قصد دارم متنی پرلعاب به بهانه ی نقدی سخیف در باب فیلمی سخیف تر اما از آدمی درست بنویسم. البته نه الان. چون انرژی مضاعفم مانع نوشتن م می شه.

متنی من باب مهم ترین آرمان م ...برابری جنسیتی. که باشد روزی باشد چنین.

و همواره ی متون زندگی ام... همان غم محزون و زیبای تنهایی ...

یاد من باشد ...  تنها هستم.

ماه بالای سر تنهایی است.

و چه زیباست این تنهایی.

وانمود کن اون و نمی بینی قلب من              گرچه داره میاد باز در راه ما

وانمود کن بهش نیازی نداری قلب من            گرچه که در اوج نیازش هستی

        لبخند بزن و وانمود کن                              دچار نیستی

...

برای فرار خیلی دیره قلب من                       لبخند بزن اگه اشک ها شروع کرده به ریزش

به بالای سر اون نگاه کن       وانمود کن که عاشقش نیستی       وانمود کن که اونو نمی بینی

                                                 هرگز ... هرگز ... هرگز.

نه می تونم ...و نه می خوام. هرگز .

آدرس جدید سایت کمپ :     www.we4change.info

و البته اسمشونبر شماره ی جدید هم در پیوند ها قرار گرفت .

سلام.

چون دمادمی بود که نبودم سلام.

اول از همه می خوام از مانی خان جان شکوری کوچول موچول که با حفظ تمام این سمت ها و لقب ها خواهرزاده ی بنده نیز هست بگم.

حالا که به مدد شادی یه مامان خیلی خیلی خوب و دوست داشتنی سر ذوق اومدم حسابی.  و با خوندن شنگول منگولی های آیدین خان شیرین و به قول عزیزی شوکولات کیفور.... گفتم فرصت و از دست ندم و باز برای سوم بار با عکس مانی مزین کنم نوشتم رو.

این عکس مربوط به 6 روز پیش هستش که توسط دخترعموی بنده که ایشان نیز با حفظ سمت همسر برادر من نیز هستند گرفته شده و کلاه مخملین مانی هم از آن بنده هستش که به رغم بزرگ بودنش برای سر مانی تا حدی زیاد به صورتش اومده.

بعد از این حال و احوال و این ها...همین.

حرف های زیادی داشتم.

از کمپین و تغییر برای برابری و تجربه های خیلی تازه و کلی چیزهای دیگه. اما به رسم کهن نوشتن. حالا که اومدم سراغش تا در قدح بریزم هرچی بیشتر جستجو می کنم کمتر به نوشتاری کردن حرف هام معتقد می شم.

اینه که فقط و فقط با این عکس تموم می کنم. همون جوری که شروع کردم.

فعلا....

.پ.ن.1 : ...

۱.این عکس ۱۴ روز پیش جناب مانی خان شکوری هستش. این اخمی که میبینین در همه ی شرایط بر رخسارش هست. حتی اینجایی هم که می خنده این اخم چاشنی شه. قربونش برم خواهرزاده ی گرام بنده این کارش هم مثله قیافه اش که می گن شبیه منه به من رفته. یه جور اخم که مثه یه دیواره . دی:

۲. حدود دوازده سیزده روز دیگه...سالروز فوت جناب دکتر رفسور حسابی هستش. مردی که... بیشترش بمونه برای همون روز. فقط و فقط ازتون می خوام که به یادش باشیم. این جور ادم ها کم هستن. خیلی هم کم. و وظیفه ی ما خیلی ها اینه که این کم ها رو همیشه به یاد داشته باشیم تا خودمون هم در عین خیلی بودن توی یه جایی جزو کم ها باشیم.

۳. من و اون و اون و اون و چندتای دیگه از هم راهان تصمیم به انجام کاری خیلی خیلی بزرگ و ارزشمند گرفتیم که نمی گم بیشتر از این تا مهر ماه که حسابی علنی بشه. اخه واسه خودم هم زیادی سوررایزه هنوز. امیدوارم که توی دل هاتون هم که شده هی و هی به من و ما امیدواری بدین تا انجام بشه این کار.

۴.به توصیه ی یکی از دوستان : سروین.  به عنوان شماره ی چهار میخ وام این اطلاع رو بدم که تازگی ها برخلاف کساد بودن تئاتر خوب و فیلم خوب عجیب کم ارامش بودم که با اومدن این هشت کتاب خصوصا که کتاب " جسدهای شیشه ای" از مسعود خان کیمیایی هم جزوشونه حسابی باز اروم شدم.

۵.امیدوارم شنیده باشین که جناب مهرجویی عزیز در تلاشی تازه مبادرت به نمایش دادن فیلم سنتوری به عنوان یک بازبینی کرده اند تا شاید از این رهگذر توقیف نمایش عمومی ان لغو شود. من نیز امیدوارم شما هم امیدوار باشید.

۶.از اونجایی که ساعت ۵ صبح هستش و من ساعت ۱۰ با یه دوست قرار دارم و عصرهم جای دیگه ای قرار دارم و حدود ۴ ساعت مداوم دارم به موزیک کلاسیک اون هم از نوع کیتارو که یه ساعتش هم کافیه برای خالی کردن ذهن گوش میدم. دیگه چیزیتوی ذهنم نمونده الا یه فضای کاملا مه گرفته که ابر و مه کاری کردن که تا یه قدمی تو هم نمی تونی ببینی . این هم ثمره ی گوش کردن به کیتارو.

فعلا...

به جملگی زندانیان در بند که برای قطره ای آزادی...جرعه ای عدالت ... و ذره ای برابری بند را به جان خریدند :

تو ای فرزند سرزمین مادری ام...حال که به جرم حقیقت به بند کشیدند ترا ... بدان که من و ما ...

به حب حضوری که داری و خواهانند این بدخواهان که نداشته باشی برمی خیزیم.                            برای ادای دینی که همه مان به این سرزمین داریم . و به مام میهن مان نیزهم .

برمی خیزم تا بادا که در کنار هم و با هم به همانند حماسه های زمینی و مانوس دگر باره هم نوا شویم برای سر دادن نغمه های برابری و آزادی و ...زندگی.

آری...گر روز میلادت در بند بسر بردی چه باک که می دانی و میدانم که می دانی زندگی زیباست . حتی کنون که ذره ای نمی گذارند فعل والایش را صرف کرد آن طور که باید ...

 گر باهم باشیم بندی نیست و هرچه هست همبستگی و مهر و ایمان و زندگی ست و والاتر از هم عشق...عشقی تازه به تازه و مقدس به وطن.

هرکجا که باشی با همه ی وجودم ندایت را لمس می کنم. امید به رهایی هرچند در این تباهی سخت است ...اما...هست.

-------بخش دوم----------

سپیده دمان ششمین روز امرداد ماه سال 1386... آغاز یک روز پر از دل و مهر و عشق و شور ...

.

شنبه به اتفاق سه تا از بهترین هایی که برای این بهترین کار همیشه آماده اند رفتیم به سمت کاشان. به مشهد اردهال. قریه ای که بدن سهراب را برای همیشه با خود مانوس داره. وصف حال شور عشق را جز با معشوق و جز در خفا نتوان گفت که گوش هر محرمی از برای شنفتن این راز نامحرم است.

پس فقط ...

            ...

            ...

--------بخش سوم---------

پس فقط این متنو می نویسم و امیدوارم اگه که می خواین بخونین تا اخرش رو بخونین.

از نقد مستند شروع می شه و میره به خداشناسی.

ساعت هفت عصر.صندلی شماره 12 ردیف 7 سالن اصلی تئاتر شهر. برگی از کهن نامه های ایران زمین. اکبر رادی و هادی مرزبان این بار با لبخند باشکوه آقای گیل.

ما آدم های این دوره که خیلی ها بهش می گن هزاره ی سوم...///خیلی ها می گن دوره ی شلوغی ...و خیلی اسم های دیگه/// یکی از چیزهایی که عجیب خوب  وسریع یاد گرفتیم فراموش کردن شده. فراموش کردن هر چیز و هر کس و هر لحظه ای رو که روزی برامون همه چیز و همه کس و همه ی زندگی بوده...این باد نسیان که پیش تر هم نوشتم در موردش عجیب توی مملکت ایران زمین ما حالا به هر دلیلی(( می خواد واردات بیش از اندازه ی تکنولوژی فاقد فرهنگ باشه یا هر چیز دیگه)) وزیدن داره.

استثنا هم نداره و به روی هر چیز و هر کس و هر لحظه ای می ره. جوری که فراموش میکنیم همه چیز و همه کس و همه ی لحظه ها رو.

اما خب هستند کسایی که توی این بوران ...ایستادند و با هر لحظه از زندگی شون انگاری میخوان بگن که ای باد پر افاده و متکبر نسیان ..اگه می خوای ما رو هم با خودت ببری باید خیلی بیش از اینی که هستی بوزی. تندتر و خشمگین تر و پرابهت تر.

یکی از این انسان ها که بسان عشقه ای به ساق پای ایران زمین پیچیده و هر لحظه بیش تر انرژی می گیره از این درخت کهن سال . و هر دم زیباتر می کنه این درخت رو به رغم وجود تمام کرم هایی که دارن این درخت رو می خورن جناب اکبر رادی هستش.

نمی دونم تابه حال نمایشی که این بزرگوار نویسندش باشه رو رفتین یا خوندین...

اما روحی توی این نوشته ها هست...

جادویی توی این متن ها هستش که فقط و فقط یه چیز داره که به همه چیز هم می ارزه و اونم ایرانه.

وقتی ملودی شهر بارونی رو می بینی انگاری واقعا روی یه صندلی نشستی و داری به یه آواز به قول خود جناب رادی مخملی یا حتی به یه نوای شکلاتی گوش می دی و روبروت ...یه دشت مخملیه سبز گسترده شده.

وقتی همراه می شی با کلاه مخملی های سقاخونه ی زیر گذر ...دیگه هیچ چی نمیبینی جز عشق...جز محبت...اون موقع ها حتی با وجود همه ی سنت هایی که گاهی هممون بدمون میاد ازشون. از چاقو کشی ها و لات بازی ها بگیر تا سقاخونه ها و ون یکات ها و دعاهای اول سپیده دمی...باز به ایرونی بودن افتخار می کنی. به این که یه روزی توی این زمین و سرزمین این سنت ها رایج بوده.

و حالا...و حالا که میای و می شینی و می بینی  خانواده ی رو به انحلال جناب گیل بزرگ رو...که یه جور ایرانه و همه ی اون سرگشتگی ها ی شاخه هاش انگاری آینه ایه واسه ماها....دیگه حتی از اینکه روزی ارباب رعیتی بودی و بزرگ سالاری  هم بدت نمی یاد.

جادوی نوشتار رادی هم همینه. تو رو می بره به یه جای دیگه. جوری  نشونت می ده که تازه می فهمی ...که حتی بوی علفم برات می شه مریم بهاری.

آدمای بزرگ....آدمایی که اونقدر بزرگن که یه موقع هایی از قابی که ما واسه خودمون و دنیامون ساختیم بیرون می زنن ...

این آدمان که به ما تازه می فهمونن که در گلستانه چه بوی علفی می آید.

که وقتی گوش می دی به نجوای جناب گیل سالخورده با همسری که خیلی وقته فقط و فقط تو گذشتشه و از آیندش هیچی نداره جز یه لیبل دیوونگی می رسی به یه خلوص.

به خلوصی که توی هیچ فیلم و هیچ تئاتر و هیچ کتابی از جنس جیمز دین هاو براندو ها و حتی ایرونی های خودمون پیدا نمیکنی.

اون وقته که می فهمی ...همه چیز و همه کس و همه ی لحظه هات...

اگه که می خوای بارونی باشه و پاک و مطهر...

اگه که می خوای خدایی باشه و نورانی و مقدس....

اگه که می خوای باشکوه باشه و بزرگ و مظفر...

فقط و فقط باید توی سرزمینت...

                           توی سنت هات...

                                 توی همه ی اونچه که شادت می کرد و می کنه بدون هیچ تکلفی بری.

    بری و خودتو بسپری به لالایی غمناک و پرسوز زنای جنوبی....به آواز پر درد و پر قصه ی گیله مردای شمالی.... به همه ی اونچه که بهش می گن تابه ابد جاویدان....ایران.